I ahora ya han pasado los meses, exactamente desde el 1 de Enero, mitad Ginebra mitad Badalona, y quizás no sabria como describir los últimos 7 meses, si lo hago de una manera o de otra, ha llovido mucho, a veces más, a veces menos, por supuesto, pero si algo he aprendido en estos últimos meses es a lavar la ropa en casa.....Y me diréis pq?
Pienso últimamente, que a veces es mejor callar que hablar, el silencio es mejor que qualquier palabra, que discutir por una cosa que sabes que no vas a conseguir es inútil, que mejor utilizar esas fuerzas para muchas otras cosas, que un dia te puede salir todo mal y al dia siguiente eres feliz.....
Me acuerdo de una de las entradas que hice, que hablaba sobre todo lo que haria este año, sobre prioridades, hablé de la universidad, hablé de Mà Oberta i la coordinación y hablé sobre los peques del futbol....ahora hago balance....
Quien lo lea i lo entienda perfecto quien no.....la receta...
Pienso en Ginebra i me queda lejos, pero aun más las 21 asignaturas, las veces que he querido tirar la toalla, y las veces que me he levantado y me han vuelto a tumbar, pienso si realmente quiero lo que hago, o me engaño a mi mismo, pienso en las broncas al llegar a casa, el no entender lo que dices, el no entender lo que haces, el no entender por lo que luchas....
Se hace difícil pensar en todo lo que has luchado, has trabajado y has puesto parte de tu tiempo, se pueda ir al garete, no lo quiero pensar....
Se hace dificil coger un taxi cuando todo se acabó, cuando no hay vuelta atrás....pero me gusta arriesgarme y yo lo he apostado todo a una carta sin más, esperando a que ese taxi nunca más vuelva a existir....
Se hace difícil creer en ti cuando no hay confianza en lo que haces, pero te haces fuerte, y confías tú en tí mismo, se hace difícil escuchar voces, que te etiquetan, que te juzgan y que no saben nada de ti, y que encima te quieren pisar, pq?
No pretendo caer bien a todo el mundo, faltaría más, pero no juzguen...
Se hace dificil luchar 9 meses, 4 dias a la semana, gente con buena cara y gente con mala cara, gente que descalifica y gente que te dá palmaditas en la espalda, yo saldré siempre con la cabeza alta, y si me equivoco daré la cara....pero no me esconderé, eso si....soy el entrenador más orgulloso de todos....
Se hace difícil pensar que una apuesta, el diario de noah, un concierto un partido y un bar, se convirtiera, en Andorra, en una sonrisa, en una caricia y en mil momentos más....
Se hace difícil pensar que todo saldrá a la perfección, la perfección no existe, pero de lo que no salga bien aprenderé y de lo que salga bien disfrutaré, 12 dias donde iremos a por todas, 12 dias para no parar de disfrutar y olvidarme de todo lo que sucede....
Se hace dificil pensar en que todo lo que me propuse no ha salido bien....todo es mejorable por supuesto..pero ahora no me voy a rendir...
Se hace dificil pensar en que este verano se pueda superar, pero eso si...disfrutarlo lo disfrutaré al máximo..como mínimo hasta el 27 de Agosto...Te espero!
Fredy!
El sindrome del Martes - Locos
domingo, 6 de julio de 2008
Quatre de 7
Publicado por
-FrEdY-
en
13:43
1 comentarios
jueves, 3 de julio de 2008
Final de curs
Sí, tenim això mooolt deixat. Entre l'estada a Ginebra i el dia d'avui han passat moltes coses, hem viscut molts moments, bons i dolents.
Ara, una vegada entrat l'estiu, es el moment de parar i reflexionar sobre tot el que ha passat en aquests últims mesos. Veure quin balanç en fem de tot plegat. El meu balanç és positiu, tot i que hi ha molts aspectes que de cara al proper curs poden canviar, i no parlo nomes d'aspectes universitaris i/o laborals, sinó de la vida en si.
D'altra banda ara al Juliol arriben els campaments. Uns dies màgics envoltats de natura, infants i companys de viatge on poder gaudir de pau, tranquilitat, jocs, diversió... Tots sabem que el llenguatge és limitat i si volguès descriure tot el que sento en aquells nou dies em quedaria curta de paraules.
Però campaments no són l'única activitat d'estiu que m'espera, casal , mar-cha, Flix, Ruta Jove, possibles escapades a no se on... vamos, un estiu de no parar quiet enlloc. Però a mi és el que m'agrada. Tot això és el que espero durant tot el curs. Suposo que vosaltres també, no?
Bones vacances!
Publicado por
_HeLeNa_
en
13:04
0
comentarios
lunes, 7 de enero de 2008
Taizé GINEBRA 2007
Els moments de pregària a les parròquies petites eren tan o més emotius que els moments de pregària amb els 40000 joves que ens havíem trobat a Ginebra. Allí es crea un clima on tots som germans de tots i tots fem possible les celebracions del matí i els tallers conjunts, ja que cadascú participa a la seva manera.
Crec que també cal destacar les amistats que pots arribar a fer tan amb persones que ni tan sols pots comunicar-te amb un mateix idioma com amb gent del teu propi grup que potser només coneixies de vista i que aquesta aventura ha fet que els camins de les vides es creuin i neixi una amistat."

Gent coneguda i gent per descobrir, somriures, mirades, abraçades, moments de silenci, moments d’alegria, tot això fà que el cor és façi gran, que la vida és pugui veure d’una altre manera, d’obrir portes a gent que no coneixes, d’estimar i deixar que t’estimin, de viure cinc dies envoltat de 40000 persones que aquells dies són els teus amics….
Són petits detalls tot el que ens queda."
Publicado por
_HeLeNa_
en
13:04
1 comentarios
miércoles, 19 de diciembre de 2007
El Despido Interior
despido interior --->“resultado final de un largo y complejo proceso de vivencias negativas en el trabajo. El trabajador se distancia de sus funciones, sin llamar la atención y pasando inadvertido, evitando conflictos.”
Así es como Lofti el Ghandouri define el despido interior, puede parecer una tonteria, es más, cuando leia esta notícia en el periódico pensaba que en pleno siglo XXI estas cosas no podian suceder, pero no, el hasta ahora casi desconocido despido interior tiene tantos años como la humanidad.
Después de hacer el trabajo, creo que es un tema interesante, quizás para mucha gente sea una tonteria, pero según estadísitcas, muchas personas que sufren depresión es en gran parte causada por el trabajo.
Es curioso sumergirte en el tema, y ver como las personas van bajando poco a poco escalones en el trabajo, se empieza con una ilusión enorme, con expectativas de futuro, con miles de proyectos en mente y se acaba con un estado de ánimos pésimo, sin ningun tipo de interés por lo que haces ni por lo que dicen.
Éste despido interior está causando grandes pérdidas en las multinacionales, se hablan de millones de euros, pero creo que a los empresarios deberian importarles más la persona y su estado de salud que no el simple hecho de las grandes pérdidas que este fenómeno está provocando.
Os aconsejo el libro para estas navidades, El Despido Interior - Lofti el Ghandouri.
Puede ser un buen regalo de navidad, quizás hay mucha gente que en su trabajo pasa desapercibido y sólo cuenta las horas para irse de la oficina, sólo ellos pueden salir de el túnel , con un poquito de esfuerzo y de coraje se puede salir.
Os dejo una cita interesante que he encontrado en el expansión , "..... pero es verdad que sólo la propia fuerza de voluntad es la que nos puede sacar de esa prisión en la que uno mismo se ha metido"
Saludo!
Que vayan bien las vacaciones...
Publicado por
-FrEdY-
en
6:36
0
comentarios
martes, 4 de diciembre de 2007
Tiempo
Comença la recta final. Final de trimestre, per a uns entregues de treballs que no s'acaben mai, per altres inici d'examens... Unes setmanes dures però que tenen la seva recompensa, les vacances.
L'imprescindible en aquesta recta final és la planificació del temps, què és mes important per mi ara? I fot, a vegades fot molt haver de renunciar a fer segons què per tal de cubrir unes altres necessitats, però no hem de forçar la màquina. Jo sé el que és forçar-la i acaba petant en el moment que menys esperes i amb les persones menys indicades.
El pròxim quatrimestre tinc el proposit de planificar-me el temps des del principi i no les ultimes setmanes que és quan et satures més. Suposo que això li passa a tothom, sempre tot a últim moment perquè, per molt que ho fem a última hora, sempre acabem a temps.
Tiempo de 180º parla de que cada cosa té el seu moment; ni abans ni després.
TIEMPO 180º
Tiempo de reír, tiempo de llorar
Tiempo de triunfar y de fracasar
Tiempo de quererte y que te quieran
De quedarte dentro o de venirte fuera.
Tiempo de subir a las alturas
Tiempo de buscar en la basura
Tiempo de morir, tiempo de matar
Tiempo de agarrar tiempo de soltar.
De volver atrás, convertirse en sal
De apretar los dientes, de mirar atrás
De volverse fuerte, de gritar al mar
De vaciar las manos, de ganarse el pan.
Tiempo de morder, tiempo de soltar
Tiempo de plantar, tiempo de arrasar
Tiempo de aguantar, tiempo de explotar
Tiempo de guardar, tiempo de tirar.
Tiempo de arrancar, tiempo de plantar
Tiempo de rasgar, tiempo de curar
Tiempo de rezar y de blasfemar
Tiempo de gritar, tiempo de callar.
Tiempo de comer, tiempo de ayunar
Tiempo de partir y de regresar
Tiempo de abrasar y de congelar
Tiempo de engañar y decir verdad.
De mirar al suelo, tiempo de escuchar
De tocar el cielo, tiempo de opinar
Tiempo de ser niño, y de ser mayor
Tiempo para ti, tiempo de los dos.
De volver atrás, convertirse en sal
De apretar los dientes, de mirar atrás
De volverse fuerte, de gritar al mar
De vaciar las manos, de ganarse el pan.
Tiempo de morder, tiempo de soltar
Tiempo de plantar, tiempo de arrasar
Tiempo de aguantar, tiempo de explotar
Tiempo de guardar, tiempo de tirar.
De tocar el cielo al decir te quiero
De ser nieto, hijo, padre o abuelo
De vivir borracho, de volverse abstemio
De soltar amarras o de echar el freno.
Tiempo para mí y para los demás
Y si soy ladrón pude ser legal
Tiempo de saltar tiempo de parar
Tiempo de cantar tiempo de buscar.
Tiempo, tiempo, tiempo mucho
tiempo más
Cada cual sabrá en que tiempo está
Tiempo de actuar tiempo de observar
En el tiempo está toda la verdad.
Passeu un bon pont!!
Publicado por
_HeLeNa_
en
12:06
1 comentarios
viernes, 30 de noviembre de 2007
Con fecha de caducidad...
Nunca esperas que lo que siempre has escuchado por la tele, has leido en periódicos, y te has informado por internet, pueda llegar a tocarte a tí tan de cerca.
Que sepas que alomejor nunca más vas a ver a una persona, que su tiempo se va acabando poco a poco es duro, pero mas duro es entrar en esa habitación fría, una habitación que sólo rebosa ilusión y ganas de vivir, que siempre tiene una sonrisa en la puerta esperandote a que entres, y sólo te den patadas y más patadas, una habitación dónde la esperanza no se pierde, pero las fuerzas cada vez van disminuyendo. Yo sigo convencido de que algún dia llegará el momento en que te digan que las cosas van pa'lante, que la cosa mejora, que todo vuelve a funcionar.
Me da rabia saber que hay personas que no quieren vivir, que les da = la vida, y sin embargo tú te peleas con la muerte sin ningún tipo de miedo, bromeando, sonriendo, ilusionandote a cada notícia que llega, porque con esas ganas de vivir no se merece tener fecha de caducidad, pq con esa fe se pueden mover montañas, y aunque quizás no tenga solución sigo creiendo que de alguna manera has de ser feliz, salir a la calle, respirar, olvidarte de las camas que nunca te dieron calor, que nunca te arroparon cuando nadie estaba allí, no perderé la fé, no perderé la ilusión por verte fuera de allí.
Poco a poco el cigarro se va consumiendo....pero me resigno a saber que algun dia no pueda volver a verte, a que tú seas el que me animas a mi a hacer todo lo que me propongo, a conseguir una vida mejor.
Hoy te animo yo desde aquí, te mando un empujoncito para que puedas seguir disfrutando de la vida, para volver a tener esos pequeños placeres, que en un jodido momento se cortaron.
ánimo!
fredy....
Los delinqüentes - La primavera trompetera
Publicado por
-FrEdY-
en
0:01
1 comentarios
lunes, 12 de noviembre de 2007
Va de cultures...
Vivim en un món en el que les cultures són etnocèntriques. Jo crec que el què fem aquí, a la meva terra, és el correcte. No és una cosa dolenta, simplement, l'èsser humà és així per definició. Però a vegades em plantejo, si no haguès nascut aquí i poguès triar un altre lloc on criar-me de nou, sense prejudicis, sense cap idea al cap amb un fullet informatiu de com és cada cultura, cada manera de fer, pensar i actuar; quina escolliria?
Publicado por
_HeLeNa_
en
10:06
0
comentarios